اطلاعیه !
فرم عضویت در باشگاه مخاطبان





سیاست‌های موسیقی در جمهوری اسلامی ایران
ارزیابی و پیشنهاد


۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۱   1098  1  0
هنر موسیقی، برخلاف آنچه اغلب تصور می‌شود، در زمرۀ نخستین هنرهایی بود که به حرکت عمومی مردم در انقلاب سال 1357 پیوست. معارضۀ انقلابی، آنگونه که در آثار موسیقایی یا اندکی بعد در نقاشی‌های دیواری دیده می‌شد، هرگز در پردۀ سینما دیده نشد. موسیقی که از قابلیت‌های بیانی و امکانات تهییجی بالایی برخوردار است، با شدت‌گرفتن موج انقلاب، خیلی زود، شمایل انقلابی به خودگرفت. نیروی موسیقی انقلاب حتی توانست با ملاحظات دشوار رایج فقهی درگیر شود و با طرح خود به عنوان یک امکان سازنده، فضا را برای پذیرش موسیقی درون جمهوری اسلامی باز کند. اما آیا آنچه با موسیقی انقلابی متولد شد توانست به یک سیاست فعال در قبال موسیقی تبدیل گردد؟ این گزارش در جست‌وجوی امکانی برای یک سیاست فعال، روایتی از چهار دهه سیاستگذاری فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در حوزه موسیقی دارد.

این شماره از گزارش‌نهاد، با پژوهش و تالیف امیر راقب و در زمستان 1396 به سفارش پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی تهیه شده است.

فهرست مطالب 
مقدمه/ صورت‌بندی مسئلۀ موسیقی در جمهوری اسلامی
توصیف مسئله / سیاست موسیقی در جمهوری اسلامی چگونه ممکن است؟
گزینه‌های سیاستی
    غلبۀ فقه در سیاست‌گذاری موسیقی
    سیاست‌های معطوف به سازمان تولید
    سیاست‌های معطوف به سازمان توزیع
جمع‌بندی و پیشنهادات
    بازآرایی سازمان تولید موسیقی بر مبنای احیای تیم‌های هنری
    بازآرایی سازمان تکثیر موسیقی بر مبنای قطب‌های پایدار در بازار

 

برای دریافت فایل چکیده گزارش روی  کلیک نمایید. همچنین می‌توانید برای دریافت اطلاعات بیشتر از محتوای گزارش، با ایمیل گزارش‌نهاد (Nahad@scienceandpolitics.net) مکاتبه نمایید.

موسیقی فقه سیاست
دیدگاهتان را بنویسید
نام

ایمیل

متن پیام ارسـال دیدگـاه
گروه مطالعات علوم دقیقه
خدای مخلوق
چگونه نامتناهی می‌تواند معیاری برای متناهی باشد؟
از یک طرف، هیچ رابطۀ مقایسه‌ای میان امرِ متناهی و امرِ نامتناهی وجود ندارد، و با این‌حال از طرف دیگر، نامتناهیْ «واحد، بسیط‌ترین و بسنده‌ترین معیار» برای چیزهای متناهی است. به‌چه معناییْ امرِ نامتناهی معیاری برای امرِ متناهی است؟ برای پرداختن به این پرسش، کوزانوس به سه استعارۀ ریاضی متوسل می‌شود. هر استعاره جنبه‌های مهمی را آشکار می‌سازد که در آن امرِ نامتناهی به‌عنوان سنجه و معیارِ امرِ متناهی عمل می‌کند.


سرمقاله
مسئلۀ اعمال سیاست حجاب
چگونه حجاب، مسئلۀ حکمرانی جمهوری اسلامی است؟
دولتی که ضعیف شده باشد قابلیت اعمال اراده فعالانه را در همه وجوه سیاست و ازجمله سیاست حجاب از دست می‌دهد. نهایتاً حجاب تبدیل به سیاستی متکی به مصوبۀ قانونی می‌شود و در چشم مردم موافق یا مخالف، این اعمال اراده، ذیل مفهوم حجاب اجباری صورت‌بندی می‌گردد. افول معنی سیاست حجاب به حجاب اجباری، پیش از هر عاملی به ضعف دولتی برمی‌گردد که در پذیرش مسئولیت سیاسی خود و اتخاذ تصمیم‌های سخت، که نشانۀ مهمی از پذیرش مسئولیت است، تعلل نموده و به سوی مشارکت با مردم حرکت نکرده است.


سرمقاله
مردم معلق
درباره معنای مشترک اعتراضات آبان 98 و اعتراضات اصفهان و اعتراضات پس از آن
ما شخصیت سیاسی نمی‌خواهیم، صرفاً مدیرانی پرکار و خدوم می‌خواهیم. مردمی می‌خواهیم که بیش از آنکه شریک سیاست و در گیر و دار ساخت معنای سیاسی زندگی خود باشند، شایستۀ حمایت اند. سیاست که به اینجا رسید جهت غایی‌اش را پشت درهای بسته و توسط بازیگران حرفه‌ای و پنهان به دست می‌آورد و سویۀ عمومی‌اش را در قالب برنامه هایی عمدتاً تخصصی و البته گاهی همه‌فهم دنبال می‌کند. دیگر جایی برای گفت‌وگوهای سیاسی و مناقشه بر سر تصویر کلی کشور نمی‌ماند و سیاستمدار، مدیری خواهد بود که مهمترین کارش نگه داشتنِ مردم در سطح مسائل روزمره است


سرمقاله
فاجعۀ بی‌طرفی
کرونا و قحطی بزرگ
کرونا یا هر حادثه دیگر، مستعد یک فاجعه ملی است اما در پرتو توضیح وضع کشور و برعهده‌گرفتن مسئولیت آن، به فرصت آینده بدل می‌شود. پیش از اینکه در پریشانیِ درگیری با حوادثِ پی‌درپی غرق شویم، باید این وضع تاریخی را توضیح دهیم.



موسسه علم و سیاست اشراق
شماره تماس : 09355643099


عضویت در باشگاه مخاطبین

نزد آن­ها که دانایی را حق خود می‌دانند، پرسش از قیمت علم پرسشِ حسابگرانی محافظه­ کار است که نهایتاً حاضرند زندگی کنند به هر قیمتی. با این حال، آموختن به چه قیمتی؟ این سؤال حتی اگر از سرِ بی­حالی و خستگی بر زبان آمده باشد در ما امید و هراسی زنده می‌کند، نکند این راه که رفتن دارد و بازگشتن نه، دست‌کم برای من، بی‌سرانجام و بی‌حاصل باشد. آن‌ که با خود چنین نجوایی نداشته باشد، نه قدر زندگی بلکه پیش از آن، قدر خود علم را ندانسته است، چرا که علم پیش از هر گزاره‌ی صادقی که درباره‌ی چیزی داشته باشد، مدعی زندگی انسان است؛ هر آنکه خود را وقف چیزی همچون علم نمی‌کند، شخصیتی بی‌قدر است.

(تمام حقوق متعلق به موسسه علم و سیاست اشراق است)